کشور گردی مرجع اطلاعات گردشگری و تاریخی کشورها

دولت فدرال امارات

مشکل اتحاد دولت فدرال امارات

تنها چیزی که برای دولت فدرال امارات مشکل ساز بود حفظ اتحاد بین هفت امیرنشین بود که پیش از این رقیب و از یکدیگر جدا بودند . موسساتی که بر اساس نظام فدرال به وجود آمده بود ، ماهیت قبیله ای روابط منطقه را تغییر نداد و رقابت و درگیری بین شیخ های حاکم ، بر سر مرزها و منابع ، همچنان ادامه پیدا کرد . علاوه بر این ، شیخ ها از روی حسادت و رقابت فقط به حفظ استقلال امیرنشین خود فکر می کردند . یکی از اولین امتحانات اتحاد ، درست یک ماه بعد از استقلال امارات اتفاق افتاد . زمانی که حاکم شارجه شیخ خالد بن محمد در اقدامی قاطعانه که پسر عمویش طراحی کرده بود ، ترور شد ؛ دولت جدید فدرال وارد عمل شد و توانست با موفقیت ، حاکم جدید را منصوب کند . این عمل نشان داد که دولت فدرال می تواند تهدیدات پیش روی اتحاد را دفع کند .

اتحاد دولت فدرال در سال 1972 ، با درگیری بین شارجه و همسایه اش فجیره ، با مشکل مواجه شد . حاکم فجیره شیخ محمد الشرقی اعلام کرد که می خواهد به رئیس کشور امارات ، شیخ زائد ، باغ میوه ای در قلمروش هدیه دهد . این باغ با آب چاهی آبیاری می شد که سال های سال ، هم ساکنان شارجه و هم ساکنان فجیری از آب آن اسفاده می کردند ؛ همین مسئله باعث به وجود آمدن درگیری نظامی بین این دو امیرنشین شد ؛ این درگیری بیست کشته بر جای گذاشت و زمانی متوقف شد که نیروهای ابوظبی در این منطقه مستقر شدند تا از تقسیم آب چاه مطمئن شوند .

سخت تر از آن ،  حل اختلاف بین دبی و شارجه بود که در سال 1975 اتفاق افتاد . این اختلاف به این دلیل به وجود آمد که شارجه قصد داشت در زمینی که دبی مالکیت آن را داشت ، مرکز خریدی بسازد . این اختلاف سال ها طول کشید و هر دو طرف با پذیرفتن داوری شخصی بی طرف این اختلاف را حل و فصل کردند .

اختلاف مهم دیگری نیز بین ابوظبی و دبی پدید آمد . هر چند این دو امیرنشین ، در آغاز ، مهم ترین طرفداران دولت فدرال امارات بودند که امارات متحد عربی را به وجود آورده بود ، اما در گذشته رقیب یکدیگر بودند و حاکمانشان نظرهای مختلفی درباره چگونگی سپردن مسئولیت به دولت جدید فدرال داشتند . زائد با ثروت چاه های نفت ابوظبی ، به دولت فدرال امارات مقدار زیادی سوبسید ( یارانه ) می داد و این موضوع دولت را به سوی یک دولت فدرال قدرتمند سوق می داد . از سوی دیگر ، شیخ راشد بن سعید آل مکتوم ، حاکم دبی ، سعی می کرد که قدرت محلی بیشتری کسب کند تا تجارت دریایی سنتی و دیگر اقدامات اقتصادی اش را بدون دخالت دولت فدرال دنبال کند . دبی که ذخایر نفتی کمتری نسبت به امارات داشت نسبت به پرداخت سهمش از هزینه های دولت فدرال امارات بی میل بود و دولت فدرال را نوعی دستگاه اداری غیر ضروری می دانست .

 

حتما بخوانید : تاریخ امارات – شیخ نشین های خلیج فارس

 

اختلاف بین این دو امیرنشین باعث به وجود آمدن بحران سیاسی مهمی برای امارات متحد عربی شد . راشد و دیگر شیخ های حاکم ، از تصویب پیش نویس قانون اساسی امتناع کردند ، زیرا این پیش نویس دولت فدرال امارات را قدرتمند تر می کرد و دبی را موظف می کرد که همکاری اش را با دولت فدرال افزایش دهد . در پاسخ به این عمل ، زائد تهدید کرد که دوره جدید ریاست را قبول نخواهد کرد . شیخ راشد و دیگر حاکمان برای این که شیخ  زائد را متقاعد کنند که در مقام ریاست کشور باقی بماند ، با دادن امتیازات خاص ، برای عمل به خواسته های او ، در جهت قدرتمند کردن دولت فدرال موفقت کردند . یکی از این امتیازات برای اولین بار نیروهای دفاعی و امنیتی امارات را یکی می کرد و نیروهای نظامی فدرال  را به وجود می آورد .

با وجود این ، قرارداد مذکور ضعیف بود و جوابگوی بسیاری از مسائل دیگر دولت فدرال از قبیل تلفیق سیاست های اقتصادی و مهاجرت نبود . در واقع ، مسئله چقدر قدرتمند شدن دولت فدرال امارات متحد عربی موضوع بحث سال های آینده بود .

این اختلاف و اختلافات مشابه دیگر بین امیرنشین ها مانع پذرفتن قانون اساسی دائمی شد . در عوض ، قانون اساسی موقت که در سال 1971 پذیرفته شده بود ، در سه دوره پنج ساله از 1976 تا 1991 توسعه یافت . نهایتا در ژوئن 1996 امارات متحد عربی قانون اساسی دائمی را تسویب کرد . این قانون اساسی ثابت ابوظبی را پایتخت کشور معرفی و ماده های قانونی موقت را ثابت کرد .